در آستانه 16 آذر روز دانشجو

در شرایطی در آستانه 16 آذر روز دانشجو قرار گرفته ایم، که حدود سه سال و نیم از زمان روی کار آمدن دولت "تدبیر و امید" حسن روحانی می گذرد. در طی این مدت همه وعده های دولت روحانی در زمینه بهبود وضعیت زندگی مردم یکی پس از دیگری پوچ از آب در آمده اند. دولت اعتدال وعده داده بود که با حل بحران هسته ای و بهبود مناسبات با غرب، وضعیت معیشت کارگران را بهبود ببخشد. اما اکنون روشن شده است که بعد از گذشت یک سال و نیم از توافقات هسته ای و با لغو بخشی از تحریمu200aهای اقتصادی نیز بهبودی در سطح زندگی و معیشت کارگران و اقشار فرودست جامعه ایجاد نشده است. اکنون در ایران فاصله سطح درآمدها، دستمزد کارگران، حقوق معلمان و پرستاران و کارمندان جز حتی با خط فقر آنچنان عمیق است که رفع کامل تحریم ها نیز بهبودی در این وضعیت فاجعه بار ایجاد نمی کند. در حالی که حداقل دستمزد تعیین شده برای کارگران و حقوق معلمان سه، چهار مرتبه پایین تر از خط فقر است، از اجرای برجام ها کاری ساخته نیست.

دولت روحانی در زمینه بهبود حقوق اولیه شهروندان نیز نه تنها به وعده هایش عمل نکرده بلکه کارنامه جنایتباری داشته است. تعداد اعدام ها در دوره حسن روحانی بیش از 30 درصد افزایش پیدا کرده است. بنا به گزارش سازمان عفو بین الملل فقط در سال 2015 حکومت جمهوری اسلامی و دولت "تدبیرو امید" حسن روحانی 977 نفر را اعدام کرده است. بر اساس گزارش ویژه سازمان ملل فقط ماه آوریل سال 2016، 55 نفر بدار آویخته شدند و در ماه می نیز 76 نفر اعدام شده اند که نشان می دهد روند اعهدام ها در سال 2016 رو به افزایش گذاشته است. داعشیان رژیم جمهوری اسلامی برخی از اعدام های گروهی را در ملاء عام و در برابر چشم تماشاگران انجام می دهند و با تهیه و انتشار تصاویر ویدئویی و خبری از آن آشکارا از حربه اعدام به عنوان وسیله ای برای تبلیغ و ترویج خشونت و بی رحمی و رواج ناامنی در جامعه و ایجاد رعب و وحشت در میان مردم استفاده می کنند.

در دوره روحانی پیگیری و اجرای طرح ارتجاعی "سهمیه بندی جنسیتی" و در نتیجه آن محروم کردن دختران از تحصیل در دهها رشته دانشگاهی، کنترل و فشار مضاعف در حوزۀ آزادیهای فردی و پوشش دختران دانشجو، حجاب اجباری در خوابگاهها و اعمال محدودیتهای بیشتر در رفت و آمد دختران، اخراج استادان دگراندیش ادامه داشته است. در همین دوره سنوات تحصیلی، هزینههای سنگین خوابگاه و تغذیه، شهریههای گزاف، واگذاری فضاها و امکانات دانشگاهی به نهادها و سازمانهایی بیرون از دانشگاه، واداشتن دانشجویان به کار اجباری و سوءاستفادههای علمی از آنان، و فشارهای امنیتی و حراستی، بیش از پیش دانشجویان را تحت فشار قرار داده است. در سطح جامعه نیز علیرغم وعده های روحانی به کوتاه کردن دست گروههای فشار از تعرض به حقوق اولیه زنان، میدان مانور این نیروها به مراتب گسترده تر شده و عملا به تشدید خشونت دولتی علیه زنان میدان داده شده است.

دولت روحانی قرار بود با اجرای برجام و در نتیجه گسترش خصوصی سازی ها و جذب سرمایهu200aهای خارجی و تولید برای صادرات و رقابت در بازارهای بینu200aالمللی موجبات رونق و توسعه اقتصادی و اشتغال زایی را فراهم آورد. اما این دولت اکنون بعد از گذشت حدود یکسال تازه متوجه شده که چه مانع هایی سر راه اجرای برجام قرار دارد. از اینها گذشته با توجه به این واقعیت که اکنون بیش از 50 درصد از کارخانه ها و مراکز صنعتی ایران به دلیل کهنه بودن و فرسودگی ماشین آلات تعطیل و یا پایین تر از ظرفیت خود تولید می کنند، طراحان این سیاست با فرض رفع موانع سر راه اجرای برجام هم، به دلیل محدودیت های فنی و تکنولوژیک و ضعف زیر ساخت های اقتصادی نمی توانند با تکیه بر تولید و صدور کالاهای صنعتی و رقابت در بازارهای جهانی افق توسعه اقتصادی را به روی سرمایه داری ایران بگشایند. با این وصف برنامه های اقتصادی دراز مدت دولت روحانی، یا مدلی که برای توسعه اقتصادی ایران در نظر دارند، نتیجه اش تشدید استثمار، پایین نگاه داشتن سطح دستمزدu200aها و بیکاری های گسترده تر است. جمهوری اسلامی و طبقه سرمایه دار ایران میu200aخواهند با پا گذاشتن بر دوش طبقه کارگر ایران از این دوره بحرانی و آشفتگی اقتصادی عبور کنند.

بر بستر این اوضاع بحرانی، رژیم جمهوری اسلامی که ظرفیت های بالقوه و کارائی سیاسی جنبش دانشجویی به عنوان زنگ هشدار نیروهای بزرگ تر اجتماعی را می شناسد، فضای پادگانی و اختناق آور حاکم بر محیط دانشگاهها را تشدید کرده است. بر متن ترس و واهمه از عروج دوباره جنبش دانشجویی است که تلاش برای کنترل فضای دانشگاهها به یک چالش برای جناحهای درون حکومت تبدیل می شود. فضای حاکم بر دانشگاهها و صف بندی سیاسی حاکم بر جنبش دانشجویی جدا از اوضاع حاکم بر جامعه ایران نیست. دانشجویان به عنوان بخش حساس جامعه به آگاهانه ترین وجهی صف بندی سیاسی جامعه را منعکس می سازند. در حالیکه سازمانها و نهادهای وابسته به اصلاح طلبان حکومتی در محیط دانشگاه عملا به دنباله رو دولت روحانی تبدیل شده اند و شرمگین و بدهکار سازش های خود با دستگاه حاکم هستند، سنت چپ و کمونیستی با سرفرازی می تواند پرچمدار جنبش دانشجویی در مبارزه با رژیم هار جمهوری اسلامی باشد. بخش چپ جنبش دانشجویی به عنوان حساس ترین بخش روشنفکران جامعه تاریخا تلاش کرده است که به آگاهانه ترین و قاطع ترین وجهی منافع اقشار فرودست و محروم جامعه را منعکس کنند. اگر صف بندی دانشجویان با صف بندی های سیاسی جامعه منطبق نبود، جنبش دانشجویی، به لحاظ تاریخی آنچه هست نمی بود و نمی توانست در دل تحولات سیاسی به نقش تاریخی خود عمل نماید. این اتفاقی نیست که هر جا توده های محروم و رنجدیده برای احقاق آزادی و حقوق پایمال شده خود و علیه سیاست های ریاضت اقتصادی دولت های سرمایه داری به میدان می آیند بخش سوسیالیست و چپ جنبش دانشجویی و جوانان در صف مقدم این مبارزات قرار می گیرند.

در شرایط کنونی که اعتراضات و مبارزات کارگران حول مطالبات شان روند رو به گسترش دارد و بستر مناسبی را برای دخالتگری فعالین سوسیالیست جنبش کارگری فراهم کرده است، گسترش فعالیت محافل و پیشروان سوسیالیست جنبش دانشجویی نیز به یک ضرورت سیاسی تبدیل شده است. حرکت چپ رادیکال در متن جنبش دانشجویی ریشه در بیش از 60 سال حضور معنوی، سیاسی و تشکیلاتی کمونیست ها دارد. این حرکت امروز می تواند با اعتماد به نفس و با پیشینه پر از صداقت و شور انقلابی خود، خواست های خود را با نیازهای واقعی جامعه، مطالبات کارگران، زنان و اکثریت مردم محروم و تحت ستم هماهنگ سازد.