طبقه کارگر در موقعیتی دشوار با رسالتی تاریخی

تراکم این خیل عظیم بیکاران عواقبی چند سویه بجای گذاشته است، اگر از یک سو بر شدت استثمار کارگران شاغل افزوده است و آنها را در خوف و هراس از هیولای بیکاری و ناامنی شغلی قرار داده و دستمزدهای واقعی را تا سر حد امکان پایین آورده است از طرف دیگر دولت و سرمایه داران را در تعرض به کار و زندگی و هستی کارگران هارتر کرده و در همان حال تفرقه و رقابت را در میان کارگران دامن زده است. اکنون همه فعالین و پیشروان کارگری بر این امر واقفند و جریان زندگی و مبارزه به بسیاری دیگر از کارگران آموخته است که تعرض هر روزه سرمایه داران و دولت به کار و زندگی کارگران بی چون و چرا نتیجه وجود بیکاری ساختاری و فقدان تشکل های طبقاتی و توده ای کارگران است. تنها با ایجاد و برپایی تشکل های طبقاتی و توده ای کارگران است که می توان از پیامدها و عواقب ویرانگر قوانین نظام سرمایه داری بر کار و زیست طبقه کارگر جلوگیری کرد.

برای فعالین و پیشروان کارگری که بویژه طی سالهای اخیر و زیر فشار اختناق سیاسی و پلیسی امر ایجاد تشکل یابی کارگران را در اولویت کار خود قرار داده اند، اکنون و در شرایطی که رژیم جمهوری اسلامی از وحشت خیزش توده ای در برابر قدرت های غربی به زانو درآمده است و توازن قوا به زیان رژیم تغییر کرده است، ضروری است که نه تنها به تلاشهای خود برای سازمانیابی طبقه کارگر شتاب بیشتری ببخشند، بلکه باید به وظایف خطیر سیاسی که بر دوش جنبش کارگری قرار گرفته است نیز بیندیشند. امروز نه تنها نیاز مبارزه در راه سرنگونی جمهوری اسلامی بلکه نیاز به عبور از این شرایط فلاکتبار اقتصادی، به حضور متشکل طبقه کارگر در صحنه سیاسی اهمیتی حیاتی داده است. در اوضاع کنونی هیچکدام از بخش های مختلف اپوزیسیون بورژوایی ایران که در میان آنها برخی به دولت جنایتکار "تدبیر و امید" روحانی امید بسته اند و در میان مواد قانون اساسی پوسیده نظام ولایت فقیه بدنبال آن هستند که مجرایی برای بند بست با آن پیدا کنند، نمی توانند خواستهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کارگران و مردم زحمتکش را متحقق کنند.

تنها انقلاب کارگری، انقلابی که طبقه کارگر متشکل رهبری آن را به دست گرفته باشد، می تواند سرنگونی جمهوری اسلامی و تحقق خواستهای مردم ستمدیده ایران را تضمین کند. اکنون و در دل اوضاع کنونی تنها حضور مادی طبقه کارگر در صحنه سیاسی جامعه است که به آلترناتیو سوسیالیسم و انقلاب کارگری اعتبار و مقبولیت اجتماعی و توده ای می بخشد. با حضور قدرتمند طبقه کارگر در صحنه مبارزه سیاسی است که توده های مردم ستمدیده ایران در ابعاد میلیونی به سوسیالیسم و انقلاب کارگری به عنوان تنها آلترناتیوی که می تواند پیشروی مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی و تحقق خواستهای آنان را تضمین کند امید می بندند.

در شرایط کنونی اعتصابات کارگری حول مطالبات عاجل کارگران می تواند صاحبان صنایع و دولت را از تعرض به زندگی و معیشت طبقه کارگر به عقب براند و توازن قوای مناسب تری را برای پیشبرد مبارزه جهت به زیر کشیدن جمهوری اسلامی فراهم آورد. در این شرایط نباید ایجاد تشکل های توده ای و سراسری کارگران را پیش شرط برپایی جنبش مطالبات کارگران قرار داد. مبارزات بی وقفه طبقه کارگر طی سالهای طولانی شمار زیادی از فعالین و پیشروان رادیکال کارگری را در میان صفوف خود پرورده است که بخوبی جهت عمومی منافع طبقه کارگر را تشخیص می دهند.

در دل این اوضاع برانگیختن و دامن زدن با مبارزات کارگری حول افزایش دستمزد به تناسب سطح تورم واقعی، جلوگیری از موج بیکارسازی ها و تأمین بیمه بیکاری می تواند روند تشکل یابی طبقه کارگر را تسریع کند و توازن قوا را به نفع طبقه کارگر و مبارزات آزادیخواهانه بهبود بخشد. حضور طبقه کارگر در صحنه سیاسی می تواند اتحاد و همبستگی جنبش زنان، جنبش دانشجویی و جنبش انقلابی کردستان با جنبش کارگری را تأمین نماید و پایگاه انقلاب کارگری را گسترش دهد.

فعالین کمونیست درون جنبش کارگری با درک وظایف سیاسی خطیری که بر دوش طبقه کارگر قرا گرفته است باید برای تامین حضور مستقل طبقه کارگر در صحنه سیاسی تلاش کنند و آگاهی به مبانی استراتژی انقلاب کارگری و سوسیالیسم را هر چه بیشتر در درون جنبش کارگری رواج دهند. سوسیالیسم امری مربوط به آینده ای دور دست نیست بلکه زمینه، توانائی و امکان اجتماعی و اقتصادی آن در بطن نظام سرمایه داری ایران فراهم آمده است وتحقق آن به نیروی آگاهی، تشکل و مبارزه طبقه کارگر ممکن خواهد شد. در شرایط حاضر برانداختن نظام سرکوب و جنایت جمهوری اسلامی هدف بلاواسطه انقلاب کارگری را تشکیل می دهد.