رژیم اسلامی در جدال با شور و نشاط و شادی سرش به سنگ خواهد خورد

طی روزهای اخیر حمله سازمان یافته ای به هنرمندان عرصه موسیقی از جانب پلیس امنیتی رژیم به اجرا در آمده است. برهم زدن کنسرت های موسیقی، احضار پی درپی موسیقی دانان و ترانه سرایان، تهدید جوانان مستعدی که ابتکارات خود را از طریق شبکه های اجتماعی عرضه می کنند، جمع آوری محصولات هنری موسوم به موسیقی زیر زمینی، حمله به استودیوهای خانگی که به تولید محصولات هنری "غیر مجاز" از نظر رژیم اسلامی می پردازند، مواردی از این حمله سازمان یافته هستند. در ادامه اجرای این طرح روز یکشنبه سوم مرداد ماه، علی مبین، آرش کامیاب، شهاب شریفی و میلاد یزدی، چهار هنرمند عرصه موسیقی در شرق تهران بازداشت شدند. هنوز از سرنوشت 8 هنرمند عرصه موسیقی که در خرداد ماه امسال دستگیر شدند، خبری نیست.

رشد گروههای تهیه کننده موسیقی غیر مجاز مختص به پایتخت نیست. به عنوان مثال، خبرگزاری مهر در گزارشی از مشهد می نویسد: "دهها گروه موسیقی در سطح این شهر در این زمینه بصورت غبر مجاز فعالیت میکنند." و ادامه می دهد: " موسیقی زیرزمینی در مکان هایی که رسمیت ندارد مانند استودیوهای خانگی و به صورت مخفیانه ضبط می شود و با نگرانی می نویسد: این موسیقی با مضمون اعتراضی خود قدرت جذب جوانان را دارد" و به نقل از خامنه ای آنرا "شبیخونی به اسلام" می داند که "مسئولان باید آنرا به مثابه زنگ خطری تلقی کنند."

رژیم و کارگزارن مرتجعش در طول نزدیک به 4 دهه حاکمیت هر آنچه در توان داشته اند بکار گرفته اند تا باور، اخلاق، رفتار و کردار مردم را با سازماندهی انواع ارگان های خرافه پراکنی و به ضرب انواع دستگاه های سرکوب و اختناق، آنگونه کنند که خود می خواهند. حوزه های آخوندی را همه جا گسترش دادند تا خرافه تولید و توزیع کنند. وزارتخانه های اطلاعات و ارشاد را سازمان دادند تا همه چیز را تفتیش و تجسس کنند و جلوی نشر افکار پیشرو و مترقی را بگیرند. گشت های ثارالله و دسته های لباس شخصی را سازمان دادند تا در کوچه و خیابان به جان مردم بویژه زنان و دختران بیفتند، به رویشان چماق بکشند و اسید بپاشند و هر آنچه را که نشانی از انسانیت و تمدن دارد از بین ببرند.

آنان زندان ها و شکنجه گاه ها را از شریف ترین و شایسته ترین انسان ها انباشتند و چوبه های دار را برپا ساختند و کمونیست ها و مبارزان و معترضان را به قتل رسانند. به اصطلاح انقلاب فرهنگی به راه انداختند، واحدهای علوم انسانی را در دانشگاه ها حذف کردند، از حوزه های آخوندی، آخوند به مدارس فرستادند، کتب درسی کودکان هشت و نه ساله را بر حسب جنسیت شان تفکیک کردند، دانشگاه ها را زنانه و مردانه کردند تا مردم را وادار به تسلیم و اطاعت نمایند. اما ببینیم نتیجه چه شد؟

اگر جوانان ایران از ابتدائی ترین فرصتها برای لذت بردن از دوران جوانی و شکوفا کردن استعدادها محروم هستند، اما در مقابل تسلیم وضع موجود نشده اند و ارتجاع حاکم نتوانسته است آنها را در چهارچوب قوانین و سنتهای ارتجاعی به اسارت بکشد. آتش این مقاومت از هزار و یک دریچه زبانه می کشد. جمهوری اسلامی با صرف بودجه های کلان، با بکار بردن شدید ترین شیوه های سرکوب، با تقویت سنتهای مردسالارانه، نتوانسته است اهداف ارتجاعی خود را به جوانان ایران تحمیل کند.

خمینی روزی در رهنمودی به مدیران آموزش و پرورش کشور گفته بود که طرفداران آتی رژیم اسلامی نوزادانی هستند که هنوز در گهواره هستند و براستی در این زمینه هر چه در توان داشتند انجام دادند تا نسل جدید را عقب مانده، سرافكنده، سربزیر و مطیع بار آورند. اما می بینیم کودکان و نوجوانانی که تفریح شان را مسابقات از بر کردن چهل حدیث و قرائت قرآن قرار داده بودند، امروز چگونه از هر آنچه که بوئی از مذهب داشته باشد گریزان شده اند. به شمار ناچیز جوانانی که پشت سر امامان جمعه ردیف شده اند نگاه کنید تا کارنامه جمهوری اسلامی را در اشاعه خرافات و عقب ماندگی ببینید . جمهوری اسلامی برای مثال 12 سال تحصيلي و بیشتر را در مراکز آموزشی به شستشوی مغزی جوانان مشغول میشود و هنوز مجبور میگردد برای تحمیل اموری نظیر پوشش اسلامی به آنها و محروم کردنشان از شادی و تفریح انواع طرح و گشت راه بیاندازد.

اما مبارزات و اعتراضات بدون وقفه جوانان دختر و پسر علیه اینگونه طرحها نمایانگر این واقعیت است که کلیه فعالیتهای رژیم، برای به عقب بردن جامعه و جوانان به شکست کشیده شده است. مبارزات و اقدامات جوانان علیه رژیم و عملکرد و ایدئولوژی آن در اشکال متنوع هنری و فرهنگی و اجتماعی خود را نشان داده است. مبارزه با سنن پوسیده نظیر پدرسالاری، روی آوری وسیع جوانان و بویژه دختران جوان به علم آموزی، روی آوری به تحصیلات عالی و کتاب خوانی، بویژه در رشته های علوم انسانی، روی آوری به موسيقی و گسترش گروههای زیر زمینی موسیقی از نمونه های آن است. به این اعتبار باید گفت که جوانان ایران، علیرغم هزینه های بسیار سنگینی که متحمل گردیدند، اما دست آوردهای بزرگی در حفظ آزادگی و آزاد اندیشی داشته و دارند.